علامه طباطبایی
سه شنبه - 2018 دسامبر 11 - 3 ربيع الثاني 1440 - 20 آذر 1397
ارسال به دوستان نسخه چاپی ذخیره خروجی متنی خروجی PDF
کد خبر : 226467
تاریخ انتشار : 2 دی 1396 15:14
تعداد بازدید : 747

محمدی اردهالی: علامه طباطبایی چاپ مجموعه المیزان را شخصا به عهده‌ام گذاشت

روایت مدیر انتشارات محمدی از ماجرای چاپ تفسیر المیزان

علی محمدی اردهالی، مدیر انتشارات محمدی در شانزدهمین نشست تاریخ شفاهی کتاب به نحوه چاپ مجموعه کتاب های المیزان اشاره کرد و گفت: علامه طباطبایی به من گفته بود: چاپ 10 جلد از کتاب المیزان را به آقای آذری دادستان وقت انقلاب، داده ام اما بعد از گذشت هفت سال فقط سه جلد آن چاپ شده


به گزارش پرتال علامه طباطبایی به نقل از ایبنا، سلسله نشست های تاریخ شفاهی کتاب به همت مرکز کتاب پژوهی موسسه خانه کتاب دوشنبه هر هفته با دبیری نصرالله حدادی در سرای اهل قلم برگزار می شود و هر هفته به تاریخچه فعالیت های یکی از ناشران با سابقه و قدیمی در طول سال های متمادی و قدردانی از مدیر آن انتشارات اختصاص دارد. مهمان شانزدهمین نشست از این سلسله نشست ها علی محمدی اردهالی، مدیر انتشارات محمدی بود که دوشنبه 18 اسفند ماه در سرای اهل قلم حاضر شد و به سوالات نصرالله حدادی پاسخ داد. به علت ناتمام ماندن صحبت های این مدیر پیشکسوت انتشارات، جلسه دومی در سال جدید در ادامه سلسله نشست های تاریخ شفاهی به او اختصاص داده خواهد شد.

آقای محمدی در ابتدا خودتان را به طور کامل معرفی کنید. 

من در 12 فروردین سال 1311 در اراک به دنیا آمدم و در سال 1320 به تهران نقل مکان کردم و به دبستان مولوی در میدان اعدام آمدم و بعد از آن به مدرسه حافظ در امامزاده زید رفتم. مسعود طلایی مدیر آن مدرسه فارغ التحصیل دانشکده ادبیات بود و شوق او ما را به سوی انجام بعضی از کارها در مدرسه کشاند. من پنجم ابتدایی بودم که دو کار باید در مدرسه انجام می گرفت. اولین کار سخنرانی یکی از معلمان مدرسه در روزهای دوشنبه بود که بعد از آن شاگردان با توجه به اعتقادات مذهبی و پایبندی به ادبیات گفت وگو می کردند دوم این که در مدرسه روزنامه دیواری به نام «ندای حافظ» شکل گرفت که مدیریت آن به عهده من گذاشته شد. ما هفته ای یک بار آن روزنامه را نوشته و نقاشی می کردیم. بعد از اتمام دبستان به دبیرستان مروی آمدم که مدیریت آن به عهده آقای همایونی بود. او در مدرسه انجمن های نمایش، ادبی و ورزشی را تاسیس کرد و در انتخاباتی که برای مدیریت آن برگزار شد به قید قرعه مسئولیت این سه انجمن به عهده من گذاشته شد. سپس در سال چهارم دبیرستان با انستیتو فرانکو ایران که موسسه ای فرانسوی بود، آشنا شدم و در آنجا ثبت نام کردم و در رشته زبان فرانسه در این موسسه پذیرفته شدم. هنگامی که قصد خود را برای رفتن به آنجا به آقای همایونی اعلام کردم با این کار مخالفت کرد زیرا معتقد بود که باعث افت درس هایم می شود اما من به او قول دادم که اگر نمره هایم از 17 یا 18 پایین تر بیاید، به آنجا نخواهم رفت. من برای رفتن به این مرکز با او مخالفت کردم و به انستیتو فرانکو رفتم. شاگردان این موسسه را شاگردان کلاس ششم تشکیل می دادند درحالی که من کلاس چهارم بودم. بعد از آن مقدمات رفتن به دانشگاه پزشکی را در اول مهر سال 1333 آماده کردم اما پدرم در نجف از دنیا رفت و من از این مسیر خارج و به کار نشر وارد شدم. 

شما 62 سال در زمینه نشر فعالیت کرده اید. 

من از اول بهمن سال 1332 که مغازه فعلی ام را که به قیمت هشت هزار تومان خریدم به این کار وارد شدم. 6 هزار تومان از پول این مغازه را قرض و دو هزار تومان آن متعلق به خودم بود و چون تابستان ها به چاپخانه تابان روبه روی مدرسه دارالفنون می رفتم، به کار چاپ آشنا شده بودم. من و برادرم کار صحافی انجام می دادیم اما من هر روز ظهر به چاپخانه می رفتم و به این شکل با کار ماشین چاپ آشنا شده بودم و یک بار هم به دلیل سرعت بالا در کار، ماشین چاپ را شکستم که در آن زمان تعمیر آن، 30 هزار تومان هزینه در برداشت. در تابستان سال بعد حروفچینی را آموختم و به این ترتیب بعد از ورود به کار چاپ کتاب با صحافی، حروفچینی و چاپ آشنا شده بودم. کتاب «عرفان الحق صفی علیشاه» اولین کتابی بود که منتشر کردم که مشتری آن دراویش بودند. من نمی دانستم کتاب را برای چه کسانی چاپ می کنم و بعد از آن دیگر این کتاب را تجدید چاپ نکردم. مطالب کتاب مشکلی نداشتند اما به این دلیل که خوانندگان کتاب صرفا دراویش بودند، دیگر آن را چاپ نکردم. من تا به امروز اگر کتابی را به طور دقیق نخوانم و به آن نمره ندهم، آن را چاپ نمی کنم.

شما از دیرپاترین انتشارات خیابان شاه آباد بودید. در آن زمان چه انتشارات دیگری در آنجا بودند؟

انتشارات جواد و جعفر اقبال، مرحوم زوار، حاج محمدعلی ترقی و...

اتحادیه ناشران و کتابفروشان محصول فکر چه کسانی بود و در چه سالی شروع به کار کرد؟

ابراهیم و محمد رمضانی، مرحوم خاور که انسانیت بر کار او حاکم بود، محمدحسین اقبال، حسن اسلامیه و تعدادی دیگر جزو اولین کسانی بودند که اتحادیه را تاسیس کردند و اولین مکان آن بالاتر از میدان بهارستان، سمت راست، جنب مدرسه دخترانه ساختمان سبز رنگی است که مکان اولیه اتحادیه را تشکیل می داد.

امرار معاش شما فقط از طریق کتابفروشی بود و طی این سال ها فقط کتاب های مذهبی منتشر کرده اید؟

بله من تنها از طریق کتابفروشی امرار معاش کردم. شما کتاب های مذهبی را به معنای اعم درنظر نگیرید بلکه به معنای اخص آن بنگرید. من در طول این مدت کتاب های سطحی منتشر نکردم بلکه از افاضلی همچون سید حسن امامی و مرحوم راشد کتاب چاپ می کردم. من سخنرانی های راشد را پیاده می کردم و آنها را به چاپ می رساندم. مرحوم راشد یک بار به من گفت: «این کتاب دارای جملات تکراری است. من دو نفر را می شناسم که می توانند آنها را حذف کنند. دکتر سید جعفر شهیدی که (دبیر ادبیاتم بود) و طلبه باسوادی به نام مرتضی مطهری که در مدرسه سپهسالار است.» ناظم مدرسه سپهسالار دوست من بود و هنگامی که سراغ مطهری را از او گرفتم او آدرس منزل وی را به من داد و من به سراغش رفتم. هنگامی که به منزل او رفتم، مرا به زیرزمینی پر از کتاب برد. من قضیه را به او شرح دادم و گفتم آقای شهیدی فرصت انجام این کار را ندارد. آیا شما این کار را به عهده می گیرید؟ آقای مطهری کتاب را خواند و در ازای گرفتن 50 تومان برای تصحیح هر سخنرانی، این کار را به عهده گرفت. 25 شماره اول را به صورت جزوه در هر هفته چاپ کردیم. بعد از هر جزوه که در سه هزار جلد منتشر شده بود، دو هزار و 700 نسخه از آن باقی ماند زیرا آن زمان جامعه ما تا به این اندازه کشش این نوع از کتاب ها را نداشت. 25 جزوه ای که قبلا چاپ کرده بودم، جلد دوازدهم مجموعه سخنرانی آقای راشد شد سپس کتاب «فلسفه عزاداری» را که جلد سیزدهم سخنرانی وی بود منتشر کردم.

جلدهای 14 و 15 و 16 را زمانی چاپ کردم که مقارن با انقلاب شده بود و مرا تهدید کردند که اگر سخنرانی راشد را چاپ کنی، مغازه ات به آتش کشیده می شود. دلیل این اقدام از آنجا نشات می گرفت که ظهیر الاسلام تولیت مدرسه سپهسالار، در زمان حضور شاه در سال 42 در مجلس از وی خواسته بود تا از مدرسه هم دیدار داشته باشد و شاه هم می پذیرد. ظهیرالاسلام هم در مجمع مدرسان اعلام می کند که در زمان حضور شاه یک نفر باید سخنرانی کند اما مدرسان مدرسه می گویند ما رابطه ای با شاه نداریم و مرحوم راشد به این دلیل که شب های جمعه در رادیو صحبت می کرد، سخنرانی را به عهده می گیرد. شاه به مدرسه سپهسالار می آید و راشد در دو بخش «رعایت حکومت توسط روحانیت» و «رعایت روحانیت و مذهب توسط حکومت» صحبت می کند. متاسفانه رادیو فقط «رعایت حکومت توسط روحانیت» را پخش می کند و قسمت دوم صحبت های او را منتشر نمی کند و همین باعث تهییج مردم بر علیه مرحوم راشد می شود. من کتاب های او را در انبار گذاشته بودم و به کسانی که می دانستم عاشقانه به کتاب علاقه دارند، به قیمت 12 تومان می فروختم همین کار باعث از بین رفتن سرمایه من شد.

شما حق التالیف هم به مرحوم راشد پرداخت می کردید؟

من بعد از چاپ کتاب «فلسفه عزاداری» به منزل راشد در تجریش رفتم تا حق التالیف او را پرداخت کنم. او پرسید که این پول برای چیست؟ و من گفتم برای کتاب «فلسفه عزاداری» است که منتشر شده است. راشد گفت: مگر مذهب هم فروشی می شود؟ گفتم: شما سال ها در رادیو صحبت می کنید اما او گفت: من طی این مدت حتی یک ریال هم نگرفته ام. و از من خواست تا پول را به موسسه شیر و خورشید سرخ بدهم.

درباره در طرح قرار گرفتن منزل راشد برای ما بگویید.

منزل راشد در پشت مسجد سپهسالار قرار داشت که آن منطقه در طرح قرار گرفته بود. تمام خانه های آنجا خریداری شده بودند اما راشد به قیمتی که توسط مهندس ارمنی پیشنهاد شده بود، اعتراض داشت. مهندس ارمنی این طرح بیان کرده بود که مردم عادی خانه هایشان را فروخته اند اما یک روحانی به پول پیشنهاد شده اعتراض می کند. به همین دلیل جلسه ای با حضور راشد، مهندس طرح و رئیس مجلس گذاشته می شود و علت اعتراض او را جویا می شوند. راشد عنوان می کند که من خانه را به قیمت 400 تومان خریدم و چند سال هم در اینجا نشسته ام و شما قیمت هزار و 800 تومان به من پیشنهاد داده اید. من از این که شما قیمت زیادی برای خانه گذاشته اید ناراحت هستم زیرا این پول از بیت المال است. شما یا از مبلغ 400 تومان چیزی کم کنید یا همان پول را به من بدهید. به دنبال این جریان، مهندس ارمنی مسلمان می شود.

شما بعد از انقلاب چاپ کتاب راشد را متوقف کردید؟

من تا پنج سال بعد از انقلاب دیگر کتاب راشد را چاپ نکردم اما به یکباره قم متوجه ارزشمندی کتاب های راشد شد و به تهران آمده و پوسیده های کتاب او را از انبارم با خود بردند. در حال حاضر کتاب «فلسفه عزاداری» را مجددا چاپ کردم و قصد دارم سه جلد از سخنرانی های راشد و کتاب «صحیفه کامله سجادیه» را که زمان ناصرالدین شاه چاپ شده و از آن زمان تا به حال دیگر منتشر نشده است مجددا به چاپ برسانم.

شما خاطرات سید حسن امامی امام جمعه تهران را منتشر کردید. او به حقوق بین الملل و هم به حقوق اسلامی تسلط داشت. به همین دلیل بعد از گذشت 35 سال از انقلاب کسی بر کتاب «حقوق مدنی در اسلام» او کلمه ای را اضافه نکرده است و اگر هم کتاب حقوقی نوشته شده توسط شاگردان وی از جمله حجت الاسلام لنگرودی و مرحوم کاتوزیان بوده است.

او مرد متقی و پرهیزکاری بود. من هر هفته به نماز جمعه می رفتم و او در تمام سخنرانی هایش فقط یک یا دو بار در نماز جمعه اسم شاه را آورد. در آن زمان هر گوشه از مسجد شاه توسط تجار بازاری اجاره شده بود اما مرحوم امامی انبارهای تجار را تخلیه و تمام مسجد را با نهایت دقت تعمیر کرد. او سکوی وسط مسجد را ایجاد کرد و ساعت آفتابی را در وسط حوض مسجد شاه ساخت. همچنین گنبد مسجد را تعمیر کرد به طوری که تا به الان همان طور باقی مانده است.

بین سال های 42 تا 57 که جو کشور به سمت گرایش های مذهبی پیش می رفت شما از ناشرانی بودید که کتاب های مذهبی چاپ می کردید. در آن زمان با سید غلامرضا سعیدی هم آشنایی داشتید؟

او در ابتدا با پدرم دوست بود و سپس با بازرگان و مرحوم طالقانی آشنا شده بود و من در مسجد اسلامبول که مرکز انجمن اسلامی مهندسان بود با آنها آشنا شدم. من کتابی از سعیدی منتشر کردم که صدای آن در دنیای اسلام پیچید. مرحوم سعیدی هنگامی که علاقه من را برای چاپ کتاب دید، پیشنهاد چاپ کتابش را به من داد و من در بحبوحه جنگ مصر با انگلیس در کانال سوئز کتاب «خطر جهود برای جهان اسلام و ایران» را که وی ترجمه آن را انجام داده بود، منتشر کردم. این کتاب در 60 هزار کلمه از اسرائیل به فرانسه مخابره می شود اما ناشر آن را توقیف می کند و سپس به لندن مخابره می شود و مجددا ناشر کتاب زندانی می شود سپس به ژاپن فرستاده می شود که در آنجا هم اجازه چاپ پیدا نمی کند. بعد از آن به قاهره مخابره شده و کتابخانه قاهره کتاب را چاپ می کند و یک نسخه از آن به ایران می رسد و مرحوم سعیدی کتاب را از عربی به فارسی ترجمه می کند. سعیدی به من گفت: «کتابی دارم که پروتکل سازمان یهود است. آیا آن را چاپ می کنید؟ و در صورت انجام این کار تبعاتش را هم باید قبول کنی.» من کتاب را خواندم و چاپ آن را قبول کردم. هیچ چاپخانه ای در ابتدا چاپ آن را قبول نمی کرد تا این که به چاپخانه ای در پشت ستاد ارتش رفتم و قرار شد کتاب را به صورت 16 صفحه ای چاپ کنیم تا در صورت بروز مشکل چاپ آن را متوقف کنیم.

بعد از اتمام چاپ، کتاب را برای صحافی به مرحوم ابریشمی تحویل دادم و با آماده شدن جلد و کتاب، آن را به صورت بسته های 12 تایی آماده کردم و برای تمام کسانی که می شناختم از کناره رود ارس تا بندرعباس و به هر مسلمانی که می شناختم با پست ارسال کردم. من این کتاب را بدون درنظر گرفتن بازگشت پول آن فرستادم درحالی که تمام پول آن از طرف کسانی که آنها را نمی شناختم به دستم رسید. سفیر مصر به من پیغام داد که می خواهد مرا ملاقات کند وقتی به دیدن او رفتم گفت: این کتاب در مصر جمع شده است و من 300 نسخه از این کتاب می خواهم. من هم این کتاب را به قیمت 25 قران به او فروختم. سفیر روسیه هم در دیدار با من گفت: درباره این کتاب در مسکو صحبت می شود ما این کتاب را می خواهیم تا آن را به دست چند فرستنده در مسکو بدهیم که از آن استفاده کنند. و من 300 جلد از این کتاب را در اختیار سفیر روسیه قرار دادم و در پیگیری هایی که از این فرستنده ها کردم متوجه شدم که از ابتدا تا انتهای کتاب را خوانده اند. برای چاپ این کتاب نماینده شهربانی مرا بازخواست کرد که چرا آن را چاپ کرده ام اما من این کار را انکار کردم و او از من خواست تا یک جلد از کتاب را در اختیار او بگذارم و من به او گفتم یک نسخه هم از کتاب در اختیار ندارم در حالی که چندین جلد کتاب را همان موقع در کتابفروشی داشتم. مرحوم سعیدی هم به دلیل ترجمه کتاب بارها به دادگستری احضار شد.

از کتاب های خوبی که شما منتشر کردید و به آموزش زبان عربی کمک کرد، کتابی از رضا روزبه بود. درباره او برای ما بگویید.

روزبه از استادان دانشکده فنی بود و هنگامی که علامه کرباسچیان مدرسه علوی را برپا کرد، او به آنجا رفت. روزبه معتقد بود تاثیری که مدرسه و دبیرستان بر دانش آموز می گذارد به اندازه دروس دانشگاهی نیست زیرا بچه ها در مدرسه ریشه پیدا می کنند. علامه مدرسه را پایه گذاری کرد و روزبه به دبیرستان آمد. او هرگز کلام نادرستی را به زبان نیاورد و من هم سه جلد از او کتاب چاپ کردم که جلد سوم به طور کامل به زبان عربی بود و اکنون درصدد چاپ جلد پنجم از آیات الهی از روزبه هستم.

شما کتاب «آزادی هند» را نیز از مرحوم بازرگان چاپ کرده اید.

من مردی به باشرفی بازرگان در میان قشر تحصیل کرده ندیده ام. من در زمان زندان رفتن بازرگان به همراه سعیدی به دیدن او رفتم و بازرگان به من گفت: من کتاب آزادی هند را نوشته ام اما نمی خواهم آن را به شرکت انتشار بدهم زیرا آنها کتاب را با کاغذ کاهی چاپ می کنند. می خواهم تو این کتاب را مانند کتاب «آفریدگار جهان» به خوبی منتشر کنی. من نمی توانستم به او که در زندان کتاب را نوشته بود جواب منفی بدهم و به همین دلیل چاپ آن را پذیرفتم. مهندس معین فر که به همراه بازرگان در زندان بود، بعد از آزادی کتاب را به من داد و من آن را حروفچینی کردم اما به بخش عکس های کتاب که رسیدم از بازرگان کمک خواستم و او گفت عکس ها را از سفارت هند یا پاکستان باید دریافت کنم. من به دیدن سفیر پاکستان رفتم و او قول داد که عکس های کتاب را از دهلی نو می گیرد و بعد از گذشت یک ماه 200 عکس به ما تحویل داد. من به همراه معین فر عکس های کتاب را آماده کرده و آنها را با کاغذ گلاسه منتشر کردیم. کتاب آزادی هند اولین و آخرین کتاب با چاپ تمیز از بازرگان بود و من به دلیل چاپ آن با ساواک درگیر شدم. هنگامی که به اداره ساواک رفتم، مامور بازجویی به من گفت: این کاری که تو انجام می دهی، عاقبتی به جز مرگ ندارد. من هم در جواب او گفتم: خوشا به آن وقتی که انسان را به چوب می بندند و قلب را پر از سرب می کنند تا چشم این همه تضاد را نبیند. مامور ساواک با شنیدن این جمله من دچار حال دگرگونی شد و گفت: من انتظار شنیدن چنین حرفی را از تو نداشتم. و من هم پاسخ دادم: حکومت شاه شما اول فروردین امسال، جایزه بهترین کتاب سال را به من می دهد و شهریور مرا تهدید می کند. او در جواب گفت: «من حرف تو را می فهمم. اصلا شتر دیدی، ندیدی».

نگاه به خانواده در کتاب های شما وجود دارد و در این زمینه هم از آقای هادوی کتاب هایی را منتشر کرده اید. درباره هادوی برای ما بگویید.

6 ماه بعد از انقلاب کتابی منتشر شد که در آن به امام حسین(ع) توهین شده بود. من به ابراهیم یزدی، وزیر امورخارجه وقت تماس گرفتم و موضوع را گفتم او هم خواست تا من به هادوی، دادستان وقت انقلاب تماس بگیرم. هنگامی که با او تماس گرفتم و موضوع را گفتم از من خواست تا به دیدنش در دادستانی انقلاب بروم. من به آنجا مراجعه کردم و او با دیدن کتاب منقلب شد و تشکر کرد که او را از این موضوع با خبر کرده ام. بعد از اتمام صحبت هایمان از من خواست تا غذا را با هم بخوریم. من در کمال تعجب دیدم غذای دادستان کشور را مقداری عدسی سرد و نان تشکیل می دهد. آن شب به خانه بازگشتم و فردای آن روز وقتی به مغازه آمدم، دیدم تمام نسخه های آن کتاب از مغازه ها جمع شده و دیگر نسخه دومی از آن کتاب دیده نشد.

در سلسله کتاب های چاپ شده از شما کتاب «سلمان پاک» از نوشته های مرحوم شریعتی هم دیده می شود.

شریعتی در آن زمان شناخته شده نبود اما کسانی بودند که تنور او را داغ می کردند که باعث شکل گیری افکار تندی در او می شد. کتاب «سلمان پاک» او هیچ مشکلی نداشت اما او قیمت سه تومان را برای این کتاب گذاشته بود که در آن زمان قیمت بالایی بود. من به او گفتم این قیمت برای کتاب بسیار بالا است و اگر تمام هزینه های چاپ کتاب را درنظر بگیریم، دو قران را می توان برای کتاب تعیین کرد درحالی که شما سه تومان برای آن قیمت گذاشته اید. من مخالف گران شدن کتاب دینی بودم زیرا با این کار کتاب از دسترس اهل دین دور می شد و مشکلم با کتاب فقط به دلیل قیمت بالای آن بود.

نظر شما درباره شریعتی چیست؟

شریعتی هنگامی که به پاریس رفت کمونیست شد اما در بازگشت به ایران و مشاهده وضعیت حزب توده، تاریخ اسلام را مطالعه کرد که این کار باعث ایجاد تغییر در عقایدش شد و به طور دائم در حسینیه ارشاد حضور می یافت. پدر شریعتی هنگامی که به حسینیه ارشاد می آمد با شنیدن نام امام حسین منقلب می شد و گریه می کرد و بعد از این که آرام می گرفت درباره کربلا سخنرانی می کرد.

یکی از دردناک ترین مسائل در کار شما دزدیده و چاپ شدن کتاب «المیزان» از سید محمدحسین طباطبایی بود که آن را با خون دل جمع آوری کردید اما با توجه به ارتباطات زیادی که داشتید هرگز فریادتان به جایی نرسید. به چه علت کتاب شما را چاپ کردند؟

یکی از همین افرادی که این کار را انجام داد یک بار از آقای شهید محمدعلی رجایی، وزیر وقت آموزش و پرورش خواسته بود تا کارگر ماهری را که ما در افست داشتیم به قم بفرستیم. هنگامی که رجایی این موضوع را با من مطرح کرد من گفتم: با وضعیتی که جاده تهران- قم دارد، اگر برای این فرد اتفاقی بیفتد، کتاب درسی کشور به مشکل برمی خورد. رجایی هم گفت: من حرف تو را می پذیرم. و به این ترتیب کارگر افست به قم نرفت و بر اساس این جریان این افراد درنظر داشتند تا من را به زمین بزنند. من بعد از چاپ کتاب المیزان توسط انتشارات دیگری از آنها شکایت کردم و قاضی رای به جمع کردن کتاب ها داد اما آقای یزدی رئیس قوه قضائیه رای را باطل کرد. قاضی دادگاه با من تماس گرفت و گفت: با این کار حق تو تضییع می شود اما اگر من بخواهم بر رای خود پافشاری کنم چند سال سابقه کاری ام را از بین خواهم برد و اگر هم سکوت کنم مدیون تو می شوم. من به او گفتم شما هیچ دینی به گردن من نداری و من شما را حلال می کنم.

رابطه شما با علامه طباطبایی چگونه بود؟

یک روز حمید مولانا از انتشارات «دارالفکر» در قم با من تماس گرفت و گفت: حاج آقای طباطبایی می خواهد شما را ببیند. من به قم و به ملاقات علامه طباطبایی رفتم و علت این دیدار را پرسیدم. او گفت: «من چاپ 10 جلد از کتاب المیزان را به آقای آذری دادستان وقت انقلاب، داده ام اما بعد از گذشت هفت سال فقط سه جلد آن چاپ شده است. من به شما اعتقاد دارم و می خواهم از جلد 11 تا 40 المیزان را برای چاپ به شما بدهم. او ادامه داد: دو جمله به تو می گویم من از سن 15 سالگی که به حوزه طلبگی وارد شده ام، یک قران به وجوهات امام زمان و شرعیات دست نبرده ام.» من علامه طباطبایی را کوه و خودم را در برابر او هیچ می دانستم و به او قول دادم که همه 30 جلد را منتشر کنم و در صورت امکان 10 جلد ابتدایی تفسیر المیزان را هم منتشر خواهم کرد. سپس قرارداد این کار تنظیم شد و آن را به علامه طباطبایی دادم. او گفت درباره حق التالیف چه نوشته اید؟ و من توضیح دادم که 10 درصد حق التالیف به شما تعلق می گیرد. او قرارداد را خواند و امضا کرد. من به علامه گفته بودم ترجمه ای را که شما از کتاب خوانده باشید چاپ می کنم و در غیر این صورت این کار را انجام نمی دهم و او هم آن را پذیرفت و هر بار آقای احمدی که در انتشارات سمت بودند، متن فارسی را برای علامه طباطبایی می برد و آنها را می خواند و اگر علامه ایرادی به آن وارد می کرد، در حاشیه نوشته می شد و من این مجموعه را به این شکل چاپ کردم و در سال 60، جلد چهلم از کتاب را منتشر کردم.

شما در دوران بعد از انقلاب نایب اول اتحادیه ناشران شدید.

هنگامی که مرحوم خیام کاندیدای ریاست اتحادیه شد به من گفت: اگر معاونت من را قبول می کنی، ریاست اتحادیه را می پذیرم چرا که من از کار مدیریت چیزی نمی دانم. او در انتخابات رای آورد و من هم به مدت هشت سال معاون اتحادیه شدم. سپس جواد اقبال به ریاست اتحادیه رسید و مجددا به معاونت او هم رسیدم. تا این که وزارت آموزش پرورش در سال 55 دو میلیون تومان کتاب خرید اما اقبال نجابت در کار کسب را به کار نبرد زیرا به من اطلاع دادند که اقبال کتاب 50 درصد تخفیف را به صورت 20 و 10درصد تخفیف به آموزش و پرورش داده است. من این کار او را تحمل نکردم و نامه ای به شورای اصناف نوشتم که کتاب ها با 10 درصد تخفیف به آموزش و پرورش داده شده و در این میان 40 درصد هزینه به کشور خیانت شده است. سرهنگ ارتشی در شورای اصناف این شکایت را پیگیری کرد و در این اثر این جریان جواد اقبال کنار گذاشته شد و چون من معاون بودم و بر اساس انتخابات قبل، به ریاست اتحادیه رسیدم. سال بعد انتخابات اتحادیه برگزار شد و من به ریاست رسیدم که مصادف با پیروزی انقلاب شد و من 20 سال در ریاست اتحادیه قرار گرفتم.

شایعه است که در دوران جنگ انتخابات در اتحادیه انجام نگرفت. آیا این حرف صحیح است؟
خیر در هر سال انتخابات در اتحادیه برگزار می شد.


نظر شما



نمایش غیر عمومی
تصویر امنیتی :

درباره علامه محمد حسین طباطبایی

علامه طباطبائی، فیلسوف، عارف، مفسر قرآن، فقیه و اسلام شناس قرن بود. مظهر جامعیت، اوج اندیشه، بلندای معرفت، ستیغ صبر و شکیبایی و سینه سینای اسرار اولیای الهی بود. زمین را هرگز قرارگاه خود نپنداشت؛ چشم به صدره المنتهی داشت و سرانجام در بامدادی حرن انگیز چهره از شیفتگان و مریدان خود مستور ساخت و آنان را که از شهد کلام و نسیم نگاه و فیض حضورش سرمست بودند در حسرتی ابدی باقی گذارد.
allameh@allametabatabaei.ir
021-81202451
تهران، بلوار کشاورز، خیابان شهید نادری، نبش حجت دوست، پلاک 12